De stichting is sterk van mening dat 80% van alles wat er nodig is om goede hulp, zorg en begeleiding aan alle militairen en hun gezin te geven er wel al is.
Waar het volgens de stichting structureel fout gaat is dat deze instellingen zo sterk op zich zelf gericht is dat deze soms meer hooi op de vork aan kan, dan dat ze kunnen tillen.
Meestal is dit onbewust maar soms is dit ook met opzet omdat men dan meer met eigen belang bezig is dan met de doelgroep of doelstelling.
Daarnaast is het helaas ook nog zo dat er partijen zijn die commercie voor het belang van hun doelgroep stellen en er zijn partijen die het vooral belangrijk vinden in een echo-bubbel te zitten en daarbij compleet voorbij gaan in hoe men beter en efficiënt hun doelgroep kunnen helpen. Er zijn er zelfs die zo vastgeroest zitten in een achterhaald methodiek dat deze de aansluiting met hun doelgroep compleet verloren zijn en daarom maar hun aandacht verdelen in een doelgroep die in zekere zin wel overeenkomsten heeft maar toch totaal anders is.
Dit laatste is helaas een trend die nu al enkele jaren loopt en die inmiddels ook al begint te laten zien dat dit een foutieve inschatting is.
Dus laten zei straks twee doelgroepen in de kou staan.

De doelgroep voelt zich daardoor niet altijd serieus genomen en gesteund en gaat daarom zelf een ander voetstuk zoeken of creëren.
Dit maakt dat men allemaal verschillende groepen ontstaan die allemaal boven de rest uit wil komen.
dit maakt dat men nu laat overkomen dat er verschillende veteranen bestaan.

Terwijl er toch echt maar één soort veteraan bestaat en die staat vermeld en omschreven in de veteranenwet.
De gemiddelde burger snapt daardoor nog steeds onvoldoende tot niet wat veteraan zijn inhoud en waarom ze zijn zoals ze zijn.
De zorg die zich niet op veteranen richt maar er wel mee te maken krijgt, weet daardoor ook niet altijd hoe of wat het beste is om te doen in zo’n geval.
Daarom wil de stichting de Erkenning en Herkenning van deze partijen ondersteunen met het herkenbaar en toegankelijk maken van deze doelgroep en aanverwante zaken.
Om zo een einde te maken aan het verzanden in eilandjes van deze partijen.

Daarnaast hebben we dan nog tal van mensen die buiten de veteranenwet vallen.
Die wel degelijk ook recht hebben op enige erkenning en zo nodig hulp/zorg.
W
e hebben het dan over de militairen die dienstslachtoffer zijn. Zei vallen buiten de veteranenwet, maar hebben wel degelijk een rugzak door de dienstervaring in eigen of buitenland.
Tot slot de aanverwante van deze twee groepen. De partners, kinderen en ouders.
Met namen voor de laatste is vaak weinig tot totaal geen aandacht. wel als de militair nog thuis woont als die op uitzending gaat. maar daarna, of als de militair uit huis woont niet meer.
Dat vind de stichting onacceptabel en ook daar mag meer aandacht voor komen.

daarom verzameld en deelt de stichting alles wat daarmee in verband staat en probeert de stichting al deze zaken op een open en structurele manier weer te geven en te delen.
D
aarnaast probeert de stichting overeenkomende partijen meer en beter met elkaar samen te laten werken.
Kortom de stichting wil niet weer een zoveelste partij zijn in een logge muur dat zorg heet.
Maar juist de specie die de stenen met elkaar verbind en er een deur in maken om die muur open en toegankelijk te maken. zodat als een instelling een veteraan of gezinslid onvoldoende of niet kan helpen, deze de persoon in ieder geval een advies kan geven hoe of waar hij/zij dit wel kan vinden en ondernemen we projecten die hierin ondersteuning en structuur bieden.
De stichting is en wordt geen zorg instelling, maar probeert juist de hulp-zorg wat al bestaat en de doelgroep die er baad bij heeft meer naar elkaar te brengen en partijen die een gemeenschappelijke zorg of dienst hebben, meer met elkaar te connecten en van elkaar te leren.
Zodat de doelgroep er baad bij heeft.

dat betekent dus eigenlijk dat wij continu tegen de stroming in zwemmen want als je doe doelgroepen mag geloven is dit een “mission impassible”.
Maar wij weten uit eigen ervaring en uit alles wat we zien en horen dat dit wel moet ontstaan omdat nu vandaag de dag te vaak en te veel onnodig veel in de kou staan en er in veel gevallen zelf niet uitkomen. De oprichter weet daar alles van.


bekijk hier de documentaire van NPO2(2013)

 

dit was hij in 2003 tot 2006 en kwam daar gelukkig zelf op eigen kracht uit.
M
aar was dus wel jaren dakloos, aan de drank en suïcidaal.
Zonder hulp of zorg die hem hier uit hielp en daarom richtte hij M-Management op. om andere dergelijk leed te besparen.

© MManagement 2008